ماه من!روزهای باهم بودنمان چه زودسپری شد و چه آسان جای خود را به روزهای مرگبار تنهایی و شبهای بی پایان اشک وزاری داد.

ماه تابان من!روزهای گرم عاشقی چه ساده گذشت و چه ساده در پشت غبار قهر وکینه ناپدید شد،چنانکه گویی هرگز وجود نداشته!

نمی دانم،شاید قسمت چنین بود...

آیا بگویم دوستت دارم ای ماه من؟...آری می گویم،می گویم...

دوستت دارم ای ماه من!

دوستت دارم به اندازه تمامی ضربه های قلبم که تنها برای تو تپید،دوستت دارم به اندازه تمامی قطره های اشکم که تنها برای تو چکید و دوستت دارم به وسعت قلبی که هرگز به تو نرسید.

باورم نمی شد،باورم نمی شد این همه روز را بی تو بگذرانم و زنده باشم.بی تو،بی مهر تو و حتی بدون لحظه ای دیدار...اما زنده ام واین روزهای زنده بودن چه تلخ وسیاه گذشت.

ماه من!دیگر نفسی نمانده برای زمزمه های عاشقانه و نه هوسی...شاید لحظه بدرود فرارسیده.

شاید...

      خداحافظ ماه من...

گفتم سلام اما خداحافظ جوابم بود

سهم من انگار از تو بغض والتهابم بود

ظلمانی ام این ظلمت دلمرده را دریاب

ای آنکه شور چشمهایت آفتابم بود

مثل کویری داغ در رویای تابستان

روحم عطش ریزان تصویر سرابم بود

مثل تمام کوچه های مرده اینجا

میراث من ترس وسکوت واضطرابم بود

در حسرت آن لحظه های رفته بر بادم

وقتی که تو بودی و ماه و ماهتابم بود

(شاعر...؟)                   

ماه من!آنجا که چشمها سخن می گویندکلمات را معنا ومفهومی نیست و آن هنگام که خنجر نگاه از خنجر کلام تیز تر است،من و تو را کی مجال گفتگوست؟

دلتنگی ام برای تو وسیع است ماه من،وسیع و بی پایان...مثل روزهایی که هنوز ندیده بودمت ـ و گویی همیشه در انتظارت بودم! ـ

پس بیا...بیا در خنکای یک عصر دی ماه مانند دو غریبه در کنار هم راه برویم و به سرمای قلبهای بی عاطفه یمان بخندیم و به چشمهای یکدیگر نگاه نکنیم که از قلبهایمان به هم خیانتکارترند!

بیا،بیا آن خیابان آشنای قدمهایمان را هی برویم و برگردیم تا شاید،شاید در گوشه یا کناری عشقی را پیدا کنیم که در قلبهایمان جوانه نزده محکوم به مرگ شد...

بیا،بیا باز هم بخندیم به آنچه نباید می گفتیم و گفتیم و به آنچه باید می گفتیم اما نگفتیم تا شاید زشتی غرورمان از چشم یکدیگر پنهان بماند.

بیا،بیا راهی را که رفته ایم برگردیم!

و آنگاه اگر فرصتی بود سر بر روی شانه های یکدیگر گذاریم که امن ترین جا برای گریستن است.

سلام ماه من!

باتوحرف دارم وخیلی هم حرف دارم ولی تند از کنار من ورویاهایم وشاید،شاید رویاهایت می گذری و مرا با چشمانی اشک آلود تنها می گذاری تا باز خواننده مرثیه های بی کلام باشم...

ماه من!نگذار دیگران من وتو را از هم بگیرند.نگذار روزی قصد با هم بودن کنیم که دیگر برای هر دوی ما دیر شده،روزی که قلبمان جای عشق دیگری شده...یا شاید جای کینه از یکدیگر.

ماه من!نخواه جام زندگی که برای دیگران لبالب از باده عشق است برای ما لبریز از شوکران تنهایی باشد.

ماه من!نگذار برای با هم بودن ناگریز از دنیایی دیگر و دیداری دیگر باشیم.نگذار با زخمهای تردید و بدگمانی عشق یکدیگر را جستجو کنیم و باز از آن تهی شویم!

ماه من!یاریم کن وبگذار فردایم رنگی از رویا بگیرد.

می نویسم،می نویسم از تو

تا تن کاغذ من جان دارد

با تو از حادثه ها خواهم گفت

گریه ،این گریه اگر بگذارد

گریه، این گریه اگر بگذارد!

می دانم،اطمینان دارم وبر این باورم که در یک گوشه این دنیای بزرگ کسی هست که قلبش بزرگترین تکه گمشده قلب منه.
کسی که دوستش دارم،کسی که دوستم داره.
کسی که محبتش قسطی نیست،کسی که برای نگه داشتنش مجبور نباشم خودمو انکار کنم.
کسی که یک روز میاد وروی همه تردیدها خط بطلان میکشه.
کسی که دستاش اندازه دستم باشه،کسی که قدمهاش به بلندی قدمهام باشه.
کسی که از راه می رسه،بی تردید یک روز از راه میرسه...ومنو میشناسه.
کسی که میتونم صدای پاهاشو از همین الان بشنوم.
و من برای اون هست که منتظر نشستم.
برای من وتو دیگر حرفی نمانده وبرای همینه که سکوت اختیار کردیم...
برای آمدنت راهی نمیدانم واگر میدانستم به کار نمی بستم.اگر آمدنی باشی برمیگردی ومیمانی واگر نباشی...برو! اشکهای من بدرقه راهت باشه!

سلام ماه من!

چقدر دلم برات تنگ شده!راستی کی بود آخرین روز؟

دیروز؟نه نه، چند هفته پیش،یاچند ماه پیش؟اصلا مثل این که پارسال بود،آره؟یا ده سال پیش،یا صد سال پیش؟

چرا می خندی؟...راست میگی ما هیچوقت همدیگه رو ندیدیم،هیچوقت نشناختیم...

نه  اون مسعودی که تو می شناختی من بودم و نه اونی که من دوست داشتم تو بودی...

پای هیچ غروری در میان نبود ،آنچه شکستنی بود شکستم ، چیزی که از آن نگذشتم شخصیتم بود.من نمی خواستم مسعودی باشم که تو می شناسی،حتی اگر دوستم داشته باشی!

نه، من اون مسعودی نبودم که تو می شناختی!

اما...دوستت داشتم.

اما...دوستت دارم!   

آیا بگویم دوستت دارم ای ماه من؟

ماه من! روز اول یادت هست؟یادت هست همه چیز چه ساده آغازشد؟ یک لحظه، یک نگاه و ...یک سال؟

یادت هست با چشمهای رنگ دریاهای بیکرانت نه یک بیت،که غزل غزل برایم شعر می خواندی ومن گوش می کردم.ناتوان از گفتن.

یادت هست که توی چشمات غرق شدم که دست یاری به سویت دراز کردم؟

یادت هست  بهت گفتم در اولین نگاه عاشقت شدم ؟ یادت هست بهم گفتی هر کس تو زندگی یکبار عاشق میشه ولی بهتره منطقی فکر کنه؟آره یادت هست؟

یادت هست گفتم عاشقتر از این حرفام ؟ یادت هست خندیدی؟

یادت هست گفتی ما با هم دوستیم و من دوستی ات را در آغوش فشردم که یار با ماست چه حاجت که زیادت طلبیم.

.

.

.

یادت هست نه تنها دل من که پیمان دوستی ات را هم شکستی؟

یادت هست ازت گله کردم؟ یادت هست با چشمای یه غریبه نگاهم کردی وهیچ نگفتی؟...یادت هست دیگر هیچ سخنی نگفتیم و آن روز و روزهای بعد سرد وغریبه از کنار هم گذشتیم؟

یادت هست ماه من؟ یادت هست؟

من از نهایت شب حرف می زنم

من از نهایت تاریکی و از نهایت ظلمت حرف می زنم

اگر به خانه من آمدی برای من ای مهربان چراغ بیاور

و یک دریچه که از آن به ازدحام کوچه خوشبختی بنگرم

آرزو دارم شبی عاشق شوی

آرزو دارم بفهمی درد را

تلخی برخوردهای سرد را

میرسد روزی که بی من لحظه ها را سر کنی

میرسد روزی که مرگ عشق را باور کنی

میرسد روزی که شبها در کنار عکس من

نامه های کهنه ام را مو به مو ازبر کنی

مــی خواهم امشب تمام خاطرات کودکیم را قابی کهنه بگیرم

 و بر سر در دیده گانم بیاویزم

تا فراموش نکـنم که روزی بقچه ی وجودم

 پر از نان و پنیر احساس بود

قول دادم تا آخر آخرش کنارت بمونم

با تمام بی مهریات با تمام سنگدلیات

قول دادم بمونم و می مونم

گله ای هم ندارم چون همه جوره می خوامت

همه جوره

دختر كوری تو این دنیای نامرد زندگی میكرد

این دختره یه دوست پسری داشت كه عاشقه اون بود

دختره همیشه می گفت

 اگه من چشمامو داشتم و بینا بودم همیشه با اون می موندم

 یه روز یكی پیدا شد كه به اون دختر چشماشو بده

وقتی كه دختره بینا شد  دید كه دوست پسرش كوره

بهش گفت من دیگه تو رو نمی خوام برو

پسره با ناراحتی رفت و یه لبخند تلخ بهش زد و گفت :

مراقب چشمای من باش...!

  یک بار خواب دیدن تو به تمام عمر می ارزد

پس نگو رویای دور از دسترس خوش نیست

قبول ندارم

گرچه جسم به ظاهر خسته است ولی دل دریاییست

تاب و توانش بیش از اینهاست

دوستت دارم

و تاوان آن هر چه باشد ، باشد

دوستت خواهم داشت بیشتر از دیروز

باکی ندارم از هیچ و هر کس، که تو را دارم

عزیز دل

روز از پی خیال تو از خانه می روم

شب در سکوت خلوت من خانه می کنی

من می نویسم از تو و از لحظه های عمر

پایین خاطرات من امضا نمی کنی

ماه من تو نمیدانی که روزگار چقدر کوتاه است و چراغهای خوشبختی دیری نمی پایند و همیشه نمیتوان شانه به شانه دوست در باران قدم زد و سیبها و پرنده هایی را که روی شاخه ها نشسته اند تا آخر شمرد. همیشه نمیتوان دست دوست را گرفت و به تماشای قله هایی برد که در دو قدمی خدا ایستاده اند. ماه من تو نمیدانی که ممکن است ناگهان در میانه راه گردبادی عظیم همه چیز را در هم پیچیده و اثری از حرفهای قشنگ و نگاههای خاطره انگیز نماند . نه تو اینها را نمیدانی که اگر میدانستی ...

هیچكس لیاقت اشكهای تو را ندارد و كسی كه چنین ارزشی دارد باعث اشك ریختن تو نمیشود

من گریه خواهم کرد به وسعت تمام چشمه های گرم زندگی به وسعت تمام چشمه های سرد خاموش من گریه خواهم کرد به وسعت عمر یک چشم به وسعت نگاه طولانی یک عاشق من گریه خواهم کرد به وسعت تمام دریا های بی آب به وسعت تمام زندگی های نا تمام آیا جائی هست که با ریخته شدن اشکهای من لبریز نشود؟ آیا کسی هست که با اشکهایم دلتنگی هایم را بفهمد؟ آه ای خدای من! آیا دل من نیز گریه کردن را فراموش خواهد کرد؟ آیا گریه نیز از من دوری خواهد گزید؟افسوس که نمی دانم...و باز گریه و گریه و ...

دیگر هوایی برای تنفس نیست قاضی سرنوشت من،  عاقبت خواستی تا رعشه های مرگ را بر اندام بی تابم نظاره كنی؟ پس شتاب كن.... گلویم بی تاب طناب دار فراموشی توست... نفس هایم به شماره افتاده اند... شتاب كن...شتاب...

کاش دزدان عاشقی را از وجودم می ربودند تا دگر محتاج چشمان سیاه او نباشم آن کسی که سالها در دام چشمانش مرا افکنده بود دیدمش عشق را تعارف به یک بیگانه کرد عشق را آلوده کرد !!! او تمام هستیم را محو یک عشق معما گونه کرد جرم من این بود تنها یک نگاه با مجازاتی چنین سنگین سخت! یک جدایی وا ه ی تلخ این تناسب در کدامین جای دنیا بوده است گر که تنها عاشقی جرم من است دوست دارم که من مجرمترین انسان این دنیا باشم ...

ای دل چنان بنال كه آن ماه نازنین آگه شود ز رنج من و عشق پاك من با او بگو كه مهر تو از دل

نمی رود هر چند بسته مرگ بر هلاك من ...

                                                                    فریدون مشیرى

ای شعر من بگو كه جدائی چه می كند

                كاری بكن كه در دل سنگش اثر كنی

                                     ای چنگ غم كه از تو بجز ناله برنخاست! 

                                                          راهی بزن كه ناله از این بیشتر كنی

                                                                                                           ....

ترس از عشق، ترس از زندگی است، آنان كه از عشق می گریزند،

                                                                           مردگانی بیش نیستند

شب تولد تو

                 ستاره هارو تک تک

                                               به عشق تو شمردم

                           تولدت مبارک

تقصیر تو نبود!
خودم نخواستم چراغ ِ قدیمی خاطره ها،
خاموش شود!
خودم شعرهای شبانه اشک را،
فراموش نکردم!
خودم کنار ِ آرزوی آمدنت اردو زدم

تنها آرزوی ساده ام این بود،

که هر از گاهی کنار برگهای کتابم بنشینی
و بعد از قرائت بارانها،
زیر لب بگویی:
«-یادت بخیر! نگهبان گریان خاطره های خاموش!»
همین جمله،
برای بند زدن شیشه شکسته این دل بی درمان،
کافی بود!
هنوز هم جای قدمهای تو،
بر چشم تمام ترانه هاست!

اگر که روی زمین یا که در هوا باشی

خراب و خیس در آغوش برکه ها باشی

پلنگهای جهان در پی تو می گردند

چه فرق می کند ای ماه من کجا باشی

اگر تو جان منی هیچ بر نخواهم تافت

برای ثانیه ای از تنم جدا باشی

از آن دو چشم پلنگانه ات نمی خواندم

غزال باشی و حتی گریز پا باشی

زبان جوش و خروش مرا نمی فهمی

اگر به لهجه ی دریا هم آشنا باشی

چقدر درهم و طوفانی ام اگر چون ماه

میان برکه ی آغوش من رها باشی...